przy Oddziale PTTK Ziemi Gliwickiej

Klub Krajoznawstwa i Ochrony Przyrody

×

Uwaga

There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: images/galeria/kkiop/2014/11.12.2013_wigierski_park_narodowy

Warning: imagejpeg() [function.imagejpeg]: Unable to open '/vol1/users/pttk_gliwice/gliwice.pttk.pl/cache/jw_sig/jw_sig_cache_8129d557e3_1-p1330161.jpg' for writing: Permission denied in /vol1/users/pttk_gliwice/gliwice.pttk.pl/plugins/content/jw_sig/jw_sig/includes/helper.php on line 152

11.12.2013 r. TEMAT: WIGIERSKI PARK NARODOWY

Prezentacja w/w tematu zawierała 2 elementy: Film pt. „Wigierski Park Narodowy”- w reżyserii Macieja Szelachowskiego, wyemitowany przez TV PLANETE, oraz prezentację zdjęć kol. M. Lasko ( z komentarzem własnym), wykonanych w sierpniu b.r., w czasie wycieczki przedzlotowej CZAK 2014.

WIGIERSKI PARK NARODOWY - to wielki skarb Suwalszczyzny. Leży w północnej części Puszczy Augustowskiej - na obszarze największego zwartego kompleksu leśnego jakim jest Niż Środkowoeuropejski. Herbowe zwierzę parku – to bóbr.

Utworzony w 1989 r. park ten zajmuje powierzchnię przeszło 15 085 ha i obejmuje zespól 42 jezior, w tym jez.Wigry położone w centralnej części parku, oraz kompleks lasów w/w części Puszczy Augustowskiej.

WPN – jest to jedyny park narodowy w Polsce obejmujący dobrze wykształcony i urozmaicony krajobraz pojezierny ostatniego zlodowacenia. Wyróżnia się także ekologicznym zróżnicowaniem licznych tu jezior i rzek, układem ekosystemów leśnych, wodnych i torfowiskowych, występowaniem ciekawych form polodowcowej rzeźby terenu.

Park na znacznej części do dziś zachował naturalne piękno. Na powierzchni WPN wody zajmują 20% , lasy nieco ponad 60%, a tereny rolnicze około 15% jego obszaru. Północną jego część charakteryzuje krajobraz pagórkowaty, zaś jego część południowa jest bardziej płaska.

Główną atrakcją WPN jest kompleks 20 leśnych oczek wodnych zwanych : sucharami (M. Lasko przeszła ścieżki przyrodnicze „Las” i „Suchar I”) - położony w pobliżu miejscowości Krzywe ( tu siedziba Dyrekcji i ośrodek dydaktyczny WPN).

W Parku doliczono się kilkunastu gatunków storczyków, w tym bardzo rzadkich i chronionych. Duża różnorodność porostów świadczy o czystości powietrza. Równie bogaty jest świat zwierząt - w Parku żyje ich ok. 800 gatunków, ale numerem 1 jest bóbr.

Największe w woj. podlaskim i drugie co do głębokości jezioro (73 m)-Wigry, jest jedynym w Polsce tak dużym jeziorem o krętej linii brzegowej, urozmaiconym wyspami, zatokami, głębinami , śródjeziornymi górkami i przybrzeżnymi obszarami płycizn. Zespół jezior wigierskich stanowi jeden z najciekawszych krajobrazów naszego kraju, a wody parku są rajem dla sielawy i siei.

Przez jez. Wigry przepływa Czarna Hańcza - najdłuższa rzeka Wigierskiego Parku Narodowego, jedna z ważniejszych rzek Suwalszczyzny i jedna z najpopularniejszych tras kajakowych w Polsce.

Na półwyspie daleko wychodzącym w północną część jez. Wigry - położony jest malowniczo: Pokamedulski Klasztor w Wigrach, wpisany do rejestru najcenniejszych ekosystemów wodnych świata przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody. Jest to jedno z najbardziej atrakcyjnych krajobrazowo miejsc w Polsce. Kameduli przybyli tu w 1667 r. i przez pól roku wznosili klasztor, który stał się jednym z największych i najbogatszych w Polsce. To ci zakonnicy założyli miasto Suwałki. Po kasacji zakonu w 1800 r. władze pruskie wysiedliły mnichów na warszawskie Bielany, a obiekt ulegał stopniowej dewastacji. Dopiero powojenna rekonstrukcja przywróciła mu dawny blask.

Podczas swojej pielgrzymki do Polski w 1999 roku – Papież Jan Paweł II odwiedził jezioro i „klasztor” ( znał te okolice z młodzieńczych wypraw). Nocował tu w specjalnie przygotowanym apartamencie, który obecnie można zwiedzać. Obecnie – w zespole poklasztornym znajduje się Wigierski AreopagNowej Ewangelizacji.

{gallery}kkiop/2014/11.12.2013_wigierski_park_narodowy{/gallery}

Opracowanie: Jadwiga Szandar ( udostępnienie filmu) i Magda Lasko ( zdjęcia własne, tekst na podstawie materiałów otrzymanych na CZAK-u 2014 oprac. przez Podlaską Regionalną Organizacje Turystyczną w Białymstoku).